Een paar jaar terug de radicale ecologie (Radical is een vertaling uit het frans), bestudeerd. Nu klinkt die term vrij activistisch in het nederlands, maar zo is hij toch helemaal niet bedoelt.

In het kort bestudeert de radicale ecologie de noodzakelijke beweging om de te komen tot een “krimp” van de economie om de natuur en onze aardbol een kans te geven.  Maar dat gaat niet in ons huidige “kapitalistische” systeem.

Voor de radicale ecologie hangen de ecologische en de sociale crisis alsook de psychische crisis samen. Zij hebben hun gemeenschappelijke wortels in een “economie van het nooit genoeg”, een technische maakbaarheidswaan en een daarmee verbonden spirituele leegte.

Een uitweg uit de eco-sociale crisis veronderstelt een fundamentele trendbreuk in de vorm van een zelfbeperkings- en genoegzaamheidsrevolutie. De groeiobsessie moet plaats maken voor een “economie van het genoeg”, de schaal en complexiteit van economische, politieke en technische structuren en het tempo van hun verandering moeten verminderen. Een dergelijke trendbreuk op maatschappelijk vlak veronderstelt diepgaande veranderingen in het bewustzijn: veranderde grondhoudingen, waarden en gevoeligheden.

En tenslotte een citaat uit :

De radicale ecologie gelooft niet in de gangbare concepten van een groen kapitalisme, van een verzoening van (kapitalistische) economie en ecologie of van een duurzame groei. De radicale ecologie gelooft evenmin in een redding door nieuwe wondertechnologieën. Al deze concepten verspreiden de illusie dat wij de natuur kunnen redden en globale rechtvaardigheid tot stand kunnen brengen zonder fundamentele veranderingen in onze manier van leven.  (Bron)

Die laatste opmerking lijkt niet zo te kloppen omdat we wel degelijk vanuit ons huidige systeem naar een nieuw systeem kunnen veranderen, maar dit was dan ook geschreven voor de krediet-crisis.